Questions

Συντεταγμένες στρατιές σκέψεων
Ψάχνουν στους κάδους, για απομεινάρια ονείρων
Αιωρούμενα ερωτηματικά χαμογελούν καταλήγοντας να πέφτουν στο έδαφος και να σέρνονται για να ανέβουν πάλι..
Ψηλά! Εκεί που όλοι τα θυμούνται..
Χαμηλά! Τα ξεχνούν…
Και αν τύχει να ενδιαφερθεί κάποιος γι’ αυτά, τα ζωγραφίζει μόνο στο βλέμμα του, δεν έχουν θέση ούτε καν ανάμεσα στις λέξεις.

Συνωστισμός απαντήσεων
Τα ερωτηματικά δε χαμογελούν πια
Είναι μόνο 2 ομάδες από αυτά που κυλιούνται στη λάσπη
Δίχως στόχους, δεν αξίζουν

Συνωστισμός απαντήσεων
Με κωδικούς, με εικόνες
Με μηνύματα και πληθώρα κοροϊδίας
Αίσχος!
Αθανασία…
Δεν υφίσταται ζωή χωρίς απορίες
Μέσα σε κουτί?
Δεν θέλω να ζω
ΘΑ ΑΡΝΟΥΜΑΙ ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ!!!

Άγνοια

Με τίποτα στο σώμα
Και τα χέρια άδεια
Άσε με να τριγυρίζω στις όχθες σου
Με το όνομα αυτό στα χείλη μου
Δίπλα σε αυτό και μέσα σε οτιδήποτε
Άσε με να μην ξέρω καν ότι υπάρχω
Και όταν πεθάνω
Δε θα ξέρω ότι πεθαίνω

Με τίποτα στο σώμα
Και τα χέρια άδεια
Άσε με να ελπίζω έστω και αν όλα είναι ενάντια στην ύπαρξη μου
Με αυτό το αποπνικτικό συναίσθημα και όλα όσα κέρδισα
Άσε με να μην ξέρω καν ότι υπάρχεις
Και όταν θα φύγεις
Δε θα ξέρω ότι σε χάνω

Με τίποτα στο σώμα
Και τα χέρια άδεια
Άσε με να νοιώσω πόνο και σεβάσου την αδυναμία μου
Εγκλωβισμένος στις επιθυμίες σου, κλείνω τα μάτια
Άσε με να μην ξέρω ότι περιπλάνήθηκα, τόσο μάταια
«με άδεια χέρια και τίποτα στο σώμα»

Στιγμές…

Λέξεις στεγνές
Πόρτες ανοιχτές
Ο φόνος του χθες
Αναμνήσεις μιας πλάνης
Παραφωνία σε ένα καλοστημένο ψέμα
Συναγερμός, ένας τρόπος και ένα κλειδί
Έλλειψη κουράγιου
Για μίσος και βοήθεια
Παρατήρησε την ομορφιά
Της σιωπής και της ψευδαίσθησης
Χιλιάδες τρομαγμένες μορφές
ΣΚΙΕΣ
Υπερισχύουν μέσα σου, σαν φωτιές
Επίπονες φοβίες
Νοέμβρης
Βρώμικος και ξεπουλημένος
Σαν κάθε επιθυμία
Σαν κάθε γιατί
Είσαι η φωνή της αντίδρασης
Ικανότητα να χρησιμοποιείς κάθε συναίσθημα
Μαύρες ψυχές
Φεύγουν βιαστικές
Παρερμηνεία κάθε πρότασης, κάθε φράσης
Παραισθήσεις, τόσο ανθυγιεινές
Φυλακές, οι σιωπές
Υπέροχα μίση και αγάπες
Φωνές, τόσο ενοχλητικές
Γευόμενες αμαρτίες
Στιγμές…

Μοναξιά

Αναμενόμενη μας εγκλωβίζει στα έγκατα της.

Άδειες ψυχές.
Περιπλανιούνται σαν σκιές.
Αναπολούν το χθες
Με στοιχειώνουν τα οράματα μου
Καταραμένη από την επιμονή τους
Όνομα γυμνό, στρογγυλευμένο
Σε ασταθή ισσοροπία.
Τροχός που αποσπάστηκε και στέκεται μονάχος
Σώμα ολοστρόγγυλο, ΕΝΑΣ ΚΟΣΜΟΣ.
Σαν ένα γκρίζο σύννεφο μου μοιάζει.
Ξεσπάει.
Σαρώνει τις από τα πολλά καρδιές
Στερεύει η πνοή.
Ασυνεχές, ημίρρευστο και ξένο.
Λησμονεί τις νύχτες του χειμώνα.
Τα σωθικά με φθόνο καταστρέφει.
Οι ενοχές στην σκέψη φέρνουν.
Άσπρα αγριολούλουδα του φόβου.
Όταν ο ήλιος κλείσει τα μάτια.
Όταν το αίμα πήξει.
Τότε είναι που φοβάμαι πιο πολύ.
Με ήχους και ψιθύρους.
Με κραυγές απόγνωσης.
Με όνειρα γλυκά και ουτοπία.
Ταξιδεύεις στον μαγικό κόσμο των στερεογραμμάτων.
Προσεγγίζεις άλλες διαστάσεις.
Σπαραγμός της πιο αλαζονικής οδού μου.
Και αν πρέπει να φύγω?
Τι θα με κρατήσει ζωντανό?
Ότι ονειρεύτηκα είναι νεκρό.
Και ότι είναι νεκρό, δεν γεννήθηκε ακόμη.
Ότι αγάπησα με απορρίπτει.
Το ταξίδι αυτό έχει ΧΑΡΑΧΤΕΙ στο δέρμα μου.
Στερεύουν και οι λέξεις.
Εγκατάλειψη των διηγημάτων σου.
Σαν αρχιπέλαγος μου μοιάζει τώρα.
Χάνεται το βλέμμα και αφήνετε στην επιφάνεια.
Ταξιδεύει στον ορίζοντα.
Ξεσκίζει τα γυμνά κορμιά.
Πεθαίνουν από την ελπίδα.
Ειρωνικά χορεύουν τα χρώματα με σειρά προτεραιότητας.
Στο κρεματόριο με οδηγείς.
Αδειανός και εσύ.
Στα γόνατα πέφτω και συνοδοιπορώ.
Αμείωτη και απρόβλεπτη η πορεία.
Μην με αγγίζεις.
Αύριο θα δανειστώ μια στιγμή χαράς.

Enough (ψυχαναγκασμός)

Κρύα μάζα αέρα
Αγχωμένη σε κλουβί, ζωή
Απολογούμενες αμαρτίες
Διαφορετικότητα της απέραντης καρδιάς σου
2 μάτια, υπερατλαντικά ταξίδια.
Δεν αξίζουν παρά μόνο μερικά σχόλια
Θυμωμένες επιθυμίες, διαπερνάνε το σώμα
Ξεχύνονται στους δρόμους
Καταστρέφοντας την «ομορφιά» μας.
Και μετά θα’ ρθεις και συ
Και δε θα ανταλλάξουμε ούτε λέξη
Θα ζήσω, μοιράζοντας τα συναισθήματα μου
Θα συνεχίσω, συνηδειτοποιώντας τι έχει συμβεί
Σε αυτόν τον δυστυχισμένο πλανήτη
Και μερικές ακόμα νιφάδες χιονιού
Θα καλύψουν το κενό
Μειώνεται σιγά-σιγά η απόσταση
Ευτυχία?
Μελωδίες που τριγυρνάνε στο μυαλό μας
Χάρη σε αυτές υπάρχουμε
Σσσσς…μόνο εμείς το ξέρουμε!
Μόνο εμείς μπορούμε να το αισθανθούμε
Επειδή έχουμε επιτρέψει να μας θυματοποιήσουν
Πρόσωπα και καταστάσεις
Ψιθύρισε μια λέξη δύναμης
Αρκετά!
Θα συμπορεύομαι μαζί σου ως το τέλος

Labyrinth

Κινείσαι αργά
Έτσι ποτέ δε θα χωρίσεις αυτό το μονοπάτι
Αυτός ο κόσμος είναι μπλε
Και τα δάκρυα σχίζουν το πρόσωπο
Κάνουν πληγές στα μάτια της ψυχής
Μπορώ να γίνω το συναίσθημα σου
Μα είμαι ήδη
Μπορώ να γίνω η λύση σου
Μα ήδη είμαι
Μπορείς να παγώσεις τον ήλιο
Μα κινείσαι αργά σε αυτό που γνωρίζεις
Και πατάμε και οι δύο πολύ γερά στο έδαφος
Απορρίπτω τα θαύματα και ας τα ζω καθημερινά
Δεν μπορώ να αντιδράσω
Γι’ αυτό και καταπίνω το φως μου
Είναι η παράξενη μορφή δύναμης που κατέχεις
Αυτή που ανοίγει το πιο απόκοσμο διαμέρισμα στην κόλαση
Και κάνει αλλόκοτο το όνειρο
Ψήγμα μελαγχολίας
Μέχρι που να γίνουμε και οι δύο ερείπια
θα ακουστεί το γέλιο μας ως τον ουρανό
Τιμωρώ κάποιον από τους εαυτούς μου
Εσύ απέχεις πολλά χιλιόμετρα
Can’t ever be your final pollution
I wish I was the heartbeat of your destruction
Κινούμαι πολύ αργά
Πλέον δε χρειάζεται να τρέχω
Σκότωσα όλα τα διλλήματα
Είμαι αληθινός μόνο στα μέρη που δεν υπάρχω
Αόρατος έγινες και συ ε?
Σκοντάφτω στην καρδιά σου, σαν ηλίθιος
Τυλίγω την δική μου με επίδεσμο
Και οι δύο σε ένα σώμα
Τρέχουμε στον λαβύρινθο
Εσύ και εγώ
Μαζί κρεμάσαμε την Αριάδνη
Διχασμός
Πρόβλημα!
Ποιος είμαι?
Ποιος είσαι?
Και γιατί αυτοκτόνησε τελικά ο Μινώταυρος?????????????????????????


Ο μύθος άλλα λέει…
Έχει σημασία?